Syndrom szczeniaczka


Niektórzy nigdy nie dorastają. Wiem na pewno, że ja nie dorosnę. I dobrze, bo nie chcę. Zawsze znajdę dobrą chwilę na to, żeby sprawdzić, jak długi odcinek chodnika dam radę przejść bez nadepnięcia na linię, nie przestanę marzyć nawet o najdziwniejszych rzeczach, które strzelą mi do głowy i zapewne jeszcze nie raz odwalę jakąś głupotę. I naprawdę świetnie się czuję z tą świadomością.
Na całe szczęście Bóg obdarzył mnie adekwatną fizjonomią. Zapewne i po trzydziestce nie przestaną pytać mnie o dowód przy sprzedaży alkoholu, a i sporo wody upłynie, zanim zainteresuje się mną ktoś inny niż chłopcy w okresie dojrzewania. Ten fakt jest o tyle w porządku, że zdziecinnienie niemal całkowicie uchodzi mi na sucho (o ile rzeczywisty wiek pozostaje tajemnicą). Nieźle to wymyśliłam, prawda? Sprytna ze mnie bestia.

 

Goodness nie miała tak łatwo w swoim psim życiu, bo nawet maleńka była całkiem spora. I dziwiła się czasem biedna, że utknęło jej się pod stołem albo że nie zamieściła się na ludzkich kolanach. Nie przeszkadzało to jednak, żeby próbować. Często nieporadnie ładowała się w różne miejsca w ślad za Ruterkiem, z roześmianym pyskiem pakowała się w kłopoty, żeby niekiedy się zdziwić: "ale jak to tak?" i absolutnie nie obchodziło ją to, że cokolwiek może przerwać jej dzikie, jakże radosne pląsy. No, chyba, że dosłownie padłaby na pysk.
Kiedy tak sięgam pamięcią wstecz (głuptasy, do przodu przecież nie pójdę), nie przychodzi mi do głowy żaden moment, w którym Gadzina byłaby takim dojrzałym czy dostojnym psem, którym mogłyby się poszczycić eleganckie panie ze zdjęć wyciagnietych z żurnala. To raczej wszędobylski Cielak, malutki piesek zamknięty w amstaffiej formie, wołający o to, by pozwolić mu schować się pod kocykiem wielkości chusteczki do nosa, a potem udawać, że całkowicie pod nim zniknął.
To Rudy Smok, myślący, że jest jaszczurką zwinką.

We wszystkim widziała zabawkę i bez względu na to, czy trzymałam w ręku piłkę, kawałek szmaty czy bezwiednie zerwane źdźbło trawy, patrzyła wzrokiem mówiącym: "ale to fajne, daj się pobawić". Raz wygrzebała pietruszkę z ogródka i nie widziała poza nią świata przez następne dziesięć do piętnastu minut, które zabrało jej wymemłanie warzywa na papkę. I był to najlepszy widok na świecie.
Co zrobić z takim wiecznym szczeniakiem? Dla mnie było to oczywiste - pozwolić mu być.
Kto wie, ile nam zostanie z dziecka.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Gdy myślisz, że o niego nie dbam

Obraz
Pamiętam, jak na początku układały się relacje tej dwójki. Gdy w domu zjawiła się Goodness, wiadomo było, że wymaga mnóstwa pracy. Niełatwo ogarnąć szczeniaka po przejściach i nie trzeba było długo czekać, aż oprócz problemów zdrowotnych, na światło dzienne wyjdą też te z socjalizacją. Jednak, o ile obcych psów nie znosiła, bardzo szybko przywykła do towarzystwa Rutera. Uczyła się od niego wielu zachowań (tych dobrych, ale też niekoniecznie...) i wciąż mam w głowie ten obraz, kiedy już pierwszego dnia śpią razem na jednym posłaniu. Gadzina rosła jak na drożdżach i nabierała masy, a jednocześnie zdawało się, że zaczyna się oddalać od starszego kolegi. Nigdy nie potrafiła się z nim bawić. Często go trącała czy przydeptywała, bo nie zauważyła, że plącze jej się między łapami. Bywało, że przegnała go kłapnięciem paszczy, bo nie podobało jej się, że akurat znalazł się w pobliżu. Wyglądało bardziej na to, że toleruje sznaucera, ponieważ nie ma innego wyjścia. Zawsze była psią in...
Czytaj więcej

Piecyk, którego potrzebujesz

Obraz
Może się wydawać, że trochę nie trafiłam z tematem, ponieważ (mocno teoretycznie) powinno robić się cieplej, ludzie chowają puchowe kurtki i wreszcie postanawiają wyprać futerkowe skarpety, ale, wierzcie mi, to ostatnio jedno z najbardziej aktualnych wydarzeń w moim życiu. Do rodziny trafił kot, czy kocię dla ścisłości, a ponieważ to ja obecnie przebywam w domu najczęściej, naturalnie stałam się pełnoetatową niańką. Kocinka to niespełna pięciomiesięczna przedstawicielka rasy rosyjski niebieski, Izyda Z ZIELONEGO WZGÓRZA, po naszemu Izi (Easy, jak kto woli). To drobne, marudne i absolutnie rozkoszne stworzenie, od pierwszej chwili rozpieszczane przez każdego, kto zdążył mieć z nią z do czynienia. Nie wulkan, ale wulkanik, coś jak Taal na Filipinach. Widzieliście go choćby na zdjęciach? W 1965 roku pochłonął coś około pięciu tysięcy ofiar (o ile podstawowy research nie kłamie), a jednak, spójrzcie tylko, jest wprost uroczy. Poza tym Izi to całkiem cwana bestia. Doskonale w...
Czytaj więcej

Niuchacz

Obraz
Odkąd sięgam pamięcią, Ruter darzył zainteresowaniem wszelkie żywe istoty, przy czym szczególnie upodobał sobie te mniejsze od siebie. Z pasją ganiał ptaki, pilnował świnek morskich na wybiegu czy drażnił się z królikiem, zadowolony z faktu, że sam też może przed nim uciekać (swoją drogą, dość ryzykownie, tak stawać w szranki z uszakiem, kiedy ten straci wreszcie cierpliwość). Wciąż pamiętam rozdzierający dźwięk bezsilności, wydobywający się ze sznaucerowej jamy szczekowej, gdy przyuważył na drzewie wiewiórkę i koniecznie chciał się z nią bliżej poznać. A także przemożną chęć, żeby popędzić każdego napotkanego dachowca, jaki znalazł się w polu widzenia. Nie było w tym wszystkim ani odrobiny agresji, a jedynie ciekawość i chęć zabawy, powodowane zapewne historycznie uwarunkowanymi właściwościami psa stróżującego i tępiciela gryzoni. Ale zostawmy te suche stwierdzenia. Po trzynastu latach śmiem twierdzić, że w gruncie rzeczy ten mój Miś po prostu kocha wszystko, co się rusza (no do...
Czytaj więcej