Piecyk, którego potrzebujesz

Może się wydawać, że trochę nie trafiłam z tematem, ponieważ (mocno teoretycznie) powinno robić się cieplej, ludzie chowają puchowe kurtki i wreszcie postanawiają wyprać futerkowe skarpety, ale, wierzcie mi, to ostatnio jedno z najbardziej aktualnych wydarzeń w moim życiu.
Do rodziny trafił kot, czy kocię dla ścisłości, a ponieważ to ja obecnie przebywam w domu najczęściej, naturalnie stałam się pełnoetatową niańką.

Kocinka to niespełna pięciomiesięczna przedstawicielka rasy rosyjski niebieski, Izyda Z ZIELONEGO WZGÓRZA, po naszemu Izi (Easy, jak kto woli). To drobne, marudne i absolutnie rozkoszne stworzenie, od pierwszej chwili rozpieszczane przez każdego, kto zdążył mieć z nią z do czynienia.

Nie wulkan, ale wulkanik, coś jak Taal na Filipinach. Widzieliście go choćby na zdjęciach? W 1965 roku pochłonął coś około pięciu tysięcy ofiar (o ile podstawowy research nie kłamie), a jednak, spójrzcie tylko, jest wprost uroczy.
Poza tym Izi to całkiem cwana bestia. Doskonale wie, kiedy muszę wyjść z domu albo mam jakieś ważne zadania do wykonania. I właśnie w tym momencie zaczyna się pokładać, żeby zasnąć w najdziwniejszej pozycji na dowolnej części mojego ciała. Jakby dawała do zrozumienia, że nici z planów. Ale spokojnie, nie poddaję się słodkiemu terrorowi (cóż, w większości). W każdym razie po raz pierwszy naprawdę rozumiem wymówkę "nie mogę, kot na mnie leży". He.

Trochę zaczepia Ruterka, a trochę się go boi. Z wzajemnością. Wyraźnie interesują się sobą, ale potrzebują czasu, aby się wyczuć.

Zajmuję się tymi mało przyjemnymi (dla kociny) rzeczami, jak obcinanie pazurków, przecieranie wacikiem oczu czy podawanie antybiotyków, bo tak się złożyło, że jej przyjazd zaczął się przeziębieniem. I w porządku, mogę się tym wszystkim zajmować, zawsze to robię. Od kochania jest moja mama, która po raz pierwszy od dawna ma swoje zwierzątko. Miło patrzeć, jak w końcu się cieszy. Zresztą, obecność tego dzieciaka chyba nam wszystkim wychodzi na dobre.
Jakoś mniej pusto.
To taki kompaktowy, mrucząco-wibrujący ocieplacz serc. Mam nadzieję, że długo nie przestanie grzać.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Gdy myślisz, że o niego nie dbam

Obraz
Pamiętam, jak na początku układały się relacje tej dwójki. Gdy w domu zjawiła się Goodness, wiadomo było, że wymaga mnóstwa pracy. Niełatwo ogarnąć szczeniaka po przejściach i nie trzeba było długo czekać, aż oprócz problemów zdrowotnych, na światło dzienne wyjdą też te z socjalizacją. Jednak, o ile obcych psów nie znosiła, bardzo szybko przywykła do towarzystwa Rutera. Uczyła się od niego wielu zachowań (tych dobrych, ale też niekoniecznie...) i wciąż mam w głowie ten obraz, kiedy już pierwszego dnia śpią razem na jednym posłaniu. Gadzina rosła jak na drożdżach i nabierała masy, a jednocześnie zdawało się, że zaczyna się oddalać od starszego kolegi. Nigdy nie potrafiła się z nim bawić. Często go trącała czy przydeptywała, bo nie zauważyła, że plącze jej się między łapami. Bywało, że przegnała go kłapnięciem paszczy, bo nie podobało jej się, że akurat znalazł się w pobliżu. Wyglądało bardziej na to, że toleruje sznaucera, ponieważ nie ma innego wyjścia. Zawsze była psią in...
Czytaj więcej

Niuchacz

Obraz
Odkąd sięgam pamięcią, Ruter darzył zainteresowaniem wszelkie żywe istoty, przy czym szczególnie upodobał sobie te mniejsze od siebie. Z pasją ganiał ptaki, pilnował świnek morskich na wybiegu czy drażnił się z królikiem, zadowolony z faktu, że sam też może przed nim uciekać (swoją drogą, dość ryzykownie, tak stawać w szranki z uszakiem, kiedy ten straci wreszcie cierpliwość). Wciąż pamiętam rozdzierający dźwięk bezsilności, wydobywający się ze sznaucerowej jamy szczekowej, gdy przyuważył na drzewie wiewiórkę i koniecznie chciał się z nią bliżej poznać. A także przemożną chęć, żeby popędzić każdego napotkanego dachowca, jaki znalazł się w polu widzenia. Nie było w tym wszystkim ani odrobiny agresji, a jedynie ciekawość i chęć zabawy, powodowane zapewne historycznie uwarunkowanymi właściwościami psa stróżującego i tępiciela gryzoni. Ale zostawmy te suche stwierdzenia. Po trzynastu latach śmiem twierdzić, że w gruncie rzeczy ten mój Miś po prostu kocha wszystko, co się rusza (no do...
Czytaj więcej