13. lutego

Współcześnie mamy, jako gatunek ludzki, dziwną tendencję do świętowania wszystkiego. Nie śmiem twierdzić, że w przeszłości niczego nie świętowaliśmy, bo byłaby to wierutna bzdura, a w kalendarzu zabrakłoby kilku dość istotnych wydarzeń historycznych, jednak trzeba przyznać, że obecnie przypomina to raczej dziwną manię. Nie żebym nie lubiła pączków czy pizzy (tak, tak, sprawdźcie datę 9. lutego), ale czy naprawdę ktoś musiał ustalić specjalny dzień, żebym mogła z czystym sumieniem objeść się ich do bólu brzucha?
Mamy Dzień Pluszowego Misia, Dzień Przytulania, Dzień Czekolady i inne (o których zapewne nie mam w tej chwili najmniejszego pojęcia, ale z pewnością przypadkiem o nich usłyszę), żeby już nie wspomnieć o tak szablonowych świętach jak Dzień Kobiet, Babć, Dziadków i inne Walentynki.
Ostatnio jesteśmy na czasie szczególnie jeśli chodzi o te ostatnie, ale nie. Ja postanowiłam przyjrzeć się temu, co też wydarzyło się w różnych okresach dzień wcześniej.
Coś tak interesującego jak Światowy Dzień Radia. Niezmordowana Wikipedia podpowiada też, że 13. lutego Mongołowie zrobili najazd na Polskę, Black Sabbath wydał debiutancki album, Francja przeprowadziła na Saharze swój pierwszy próbny wybuch jądrowy, PKP wycofało z użytku ostatni parowóz Pt31, a Adam Mickiewicz skończył pracę nad Panem Tadeuszem.
Całkiem nieźle, prawda? A my tu myślimy o jakichś serduszkach.

Nie mam pojęcia, co stało się 13. lutego w zeszłym roku, jednak tegoroczną datę z pewnością zapamiętam. Jest szczególna, bo pożegnałam przyjaciółkę.

I przyszło mi do głowy, że tak naprawdę potrzebujemy tego wszystkiego. Może to mało ambitna konkluzja, ale potrzebujemy, żeby czasem, w różnych chwilach, ktoś nam przypomniał o wszystkich tych fajnych rzeczach, jak pizza właśnie albo przytulas znienacka (tak, wiem, że to koszmar introwertyków, łączę się w bólu). Może celebrujemy te proste rzeczy, bo w pędzie życia zapominamy o drobnych radościach. A ja chcę o nich pamiętać. Dlatego nie podziękuję prawym prostym za to przytulanie.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Gdy myślisz, że o niego nie dbam

Obraz
Pamiętam, jak na początku układały się relacje tej dwójki. Gdy w domu zjawiła się Goodness, wiadomo było, że wymaga mnóstwa pracy. Niełatwo ogarnąć szczeniaka po przejściach i nie trzeba było długo czekać, aż oprócz problemów zdrowotnych, na światło dzienne wyjdą też te z socjalizacją. Jednak, o ile obcych psów nie znosiła, bardzo szybko przywykła do towarzystwa Rutera. Uczyła się od niego wielu zachowań (tych dobrych, ale też niekoniecznie...) i wciąż mam w głowie ten obraz, kiedy już pierwszego dnia śpią razem na jednym posłaniu. Gadzina rosła jak na drożdżach i nabierała masy, a jednocześnie zdawało się, że zaczyna się oddalać od starszego kolegi. Nigdy nie potrafiła się z nim bawić. Często go trącała czy przydeptywała, bo nie zauważyła, że plącze jej się między łapami. Bywało, że przegnała go kłapnięciem paszczy, bo nie podobało jej się, że akurat znalazł się w pobliżu. Wyglądało bardziej na to, że toleruje sznaucera, ponieważ nie ma innego wyjścia. Zawsze była psią in...
Czytaj więcej

Piecyk, którego potrzebujesz

Obraz
Może się wydawać, że trochę nie trafiłam z tematem, ponieważ (mocno teoretycznie) powinno robić się cieplej, ludzie chowają puchowe kurtki i wreszcie postanawiają wyprać futerkowe skarpety, ale, wierzcie mi, to ostatnio jedno z najbardziej aktualnych wydarzeń w moim życiu. Do rodziny trafił kot, czy kocię dla ścisłości, a ponieważ to ja obecnie przebywam w domu najczęściej, naturalnie stałam się pełnoetatową niańką. Kocinka to niespełna pięciomiesięczna przedstawicielka rasy rosyjski niebieski, Izyda Z ZIELONEGO WZGÓRZA, po naszemu Izi (Easy, jak kto woli). To drobne, marudne i absolutnie rozkoszne stworzenie, od pierwszej chwili rozpieszczane przez każdego, kto zdążył mieć z nią z do czynienia. Nie wulkan, ale wulkanik, coś jak Taal na Filipinach. Widzieliście go choćby na zdjęciach? W 1965 roku pochłonął coś około pięciu tysięcy ofiar (o ile podstawowy research nie kłamie), a jednak, spójrzcie tylko, jest wprost uroczy. Poza tym Izi to całkiem cwana bestia. Doskonale w...
Czytaj więcej

Niuchacz

Obraz
Odkąd sięgam pamięcią, Ruter darzył zainteresowaniem wszelkie żywe istoty, przy czym szczególnie upodobał sobie te mniejsze od siebie. Z pasją ganiał ptaki, pilnował świnek morskich na wybiegu czy drażnił się z królikiem, zadowolony z faktu, że sam też może przed nim uciekać (swoją drogą, dość ryzykownie, tak stawać w szranki z uszakiem, kiedy ten straci wreszcie cierpliwość). Wciąż pamiętam rozdzierający dźwięk bezsilności, wydobywający się ze sznaucerowej jamy szczekowej, gdy przyuważył na drzewie wiewiórkę i koniecznie chciał się z nią bliżej poznać. A także przemożną chęć, żeby popędzić każdego napotkanego dachowca, jaki znalazł się w polu widzenia. Nie było w tym wszystkim ani odrobiny agresji, a jedynie ciekawość i chęć zabawy, powodowane zapewne historycznie uwarunkowanymi właściwościami psa stróżującego i tępiciela gryzoni. Ale zostawmy te suche stwierdzenia. Po trzynastu latach śmiem twierdzić, że w gruncie rzeczy ten mój Miś po prostu kocha wszystko, co się rusza (no do...
Czytaj więcej